انقلاب اسلامی ایران
قیام مردم ایران بر علیه رژیم پهلوی در سال ۱۳۵۷، در شمار انقلابهای اجتماعی است که ضمن تغییر اساس حکومت، در خطمشیهای اجتماعی، اقتصادی و سیاسی در ابعاد داخلی و خارجی نیز دگرگونی ایجاد کرد.
سیاست اسلامزدایی رژیم پهلوی و وابستگی آن به دولتهای غربی، منشأ اعتراضات فراوانی بود که از سال ۱۳۴۱ به رهبری امامخمینی بهطور جدی دنبال شد. در عرصه عمل، افزون بر روحانیت، شبکۀ عظیم مساجد و بازاریان، دانشجویان، احزاب و گروههای مذهبی و ملی و گروههای سیاسی غیر مذهبی نیز با رژیم پهلوی وارد مبارزه سیاسی و گاه نظامی شدند.
از نظر امامخمینی مهمترین عامل پیروزی انقلاب اسلامی، تکیه به خدا، توجه به جنبه معنوی و استقبال از شهادت بود. اصلیترین دستاورد داخلی انقلاب، تشکیل نظامی دینی بود که در حوزۀ خارجی نیز به عنوان نقطهعطفی در جهان، به الگوی مبارزۀ مردم تحت سلطه تبدیل شد.
امامخمینی مهمترین آسیبهای انقلاب را انحراف از اصول اسلامی، رفاهزدگی، بیعدالتی، تفرقه، سوء مدیریت و تحریف تاریخ انقلاب میدانست.